İlk orucunuzu hatırlıyor musunuz?
İlk orucum yaza denk gelmişti. 7-8 yaşlarında idim. Sofranın başında artık karnım yapışmış vaziyetteyken annem-babam “Oğlum ye dayanamıyorsan” diye telkinlerde bulunuyorlardı; ama ben sonuna kadar tamamlamıştım. Çocukken hep tam gün tuttum; ama birinde manava gidip iftarda yemek için aldığım şeftaliyi dayanamayıp iftardan önce yemiştim!
Oruç tutmak çalışma temponuzu nasıl etkiliyor?
Oruç tutmanın benim için olumsuz hiçbir etkisi yok. Akşama kadar çok acıktım diye hissettiğimi hatırlamıyorum. Sahur programlarına katılıyoruz, konserlere gidiyoruz. Günlük işler derken çabuk geçiyor vakit.
Ramazan’a has âdetleriniz var mı?
İftarı ailemle, akrabalarımla yapmaya dikkat ederdim. Ama son birkaç yıldır gidemiyorum; çünkü çok yoğunluk var. Bir akşam TV programı, öbür akşam konser oluyor. Bazen ikisi bir oluyor. Dostlarımla iftara gitmeyi, evimde iftar davetini severim; ama ağabeyimle aramızda 2 km var, onu bile davet edemiyorum. O beni davet etmek istiyor olmuyor. Bu anlamda bazen kendi içimde bazı şeyleri Ramazan ayında frenleyip kendimizle baş başa mı kalsak diye düşünüyorum. Allah’ım tamamlasın inşallah diye dua ediyorum. Ama yine de içimde o duyguları yaşamaya çalışıyorum.
Ramazan neşesi hayata nasıl yansıyor?
Hepimiz değişiyoruz. Alışkanlıklarımız, hayat şartlarımız değişiyor. Geçen akşam iftar vakti Fatih’ten geçerken şunu hissettim. Sokaklar boşalmış, arabalar azalmış. İstanbul’a 1987’de geldim. Sokaklarda oruç yiyen insanlar, açık dükkanlar daha fazlaydı. Oruç tutan insan sayısı arttı geçen yıllar içinde.
Son zamanlarda buna ‘mahalle baskısı’ deniyor
Bu içten gelen bir şey, mahalle baskısı değil. Eskiden birkaç TV program yapardı, şimdi herkes yapıyor. Ramazan’a, sahura, iftara özendiriyor insanları. Mahalle baskısını toplumun umumiyetinin tercihlerine saygı göstermek olarak değerlendirmek lazım. Geçmişte gayrimüslimler bunu yapıyordu. Bugün oruç tutmayan bir Müslüman’ın tutanlara saygı gösterme gibi bir erdemi olması lazım.
Oruç tutmak ruh dünyanızı nasıl etkiliyor?
Orucun kılınan namaza, dualara kadar işlediğini hissediyorum. Oruç tutunca kıldığım namazlardan aldığım haz daha farklı. Ramazan ayında oruç tutmanın farklı bir manevi gücü var. Rabbimiz bunu tüm gün boyunca her an hissettiriyor. Sahurun dinginliği, gün içinde oruçlu olma hissinin kattığı manevi bir tesir var. Oruç tutuyoruz; ama oruç da bizi tutuyor. Birtakım şeylerden alıkoyuyor. Gıybet her zaman kötüdür; ama oruçlu iken daha çok dikkat ediliyor. Oruç bunun pratiği oluyor. Böyle yaşamanın nüvelerini veriyor. Bir saatte 5 sigara içen kişi akşama kadar hiç sigara içmiyorsa demek ki oruçsuzken de içmeyebilir. Sair zamanlarda vakit bulamamaktan şikayet ediyorum; ama Ramazan’da Kur’an okuyabiliyorsam demek ki diğer zamanlarda da okuyabilirim. Beslenme alışkanlıklarımız da abartılı. Başka zaman bugün şunu yiyeyim diyoruz; ama Ramazan’da bunu düşünmüyoruz. Yemek vakti gelince şartlanıp yemek yiyoruz; ama demek ki geçiştirilebiliyor da. Demek ki hayatımızda vazgeçilmez sandığımız gıdalar bile yetinebileceğimiz hale dönüştürülebiliyor. Ramazan da bunu ispatlıyor.
Ramazan’dan sonra hiç değişmese dediğiniz şeyler var mı?
Allah neyi sınırlamışsa onların ölçülü biçimde devam etmesini, bu mantığın hayatıma dengeli biçimde yansımasını isterim. Davet edilmek, muhabbet etmek, insanları kırmamak, tartışmamak, kötü söz söylememek, günahlardan uzak durmak gibi değerlerin Ramazan’da olduğu gibi böyle oruçsuz haldeyken yapabildiğimizle bütünleştirilip kulluk dengesi olarak devam etmesini arzu ederim. Hep arzu ettiğim, bir gün oruç tutup bir gün yeme usulüdür. Keşke onu yapabilsem. Yemek konusunda kendimi sınırlayabilmeyi isterim.
